wariacje na temat broszki

Ktoś na Gwiazdkę dostał coś. Jeśli jakiś inny ktoś chciałby sprawić sobie albo komuś takie samo lub podobne coś, to zapraszam gdzieś.

babbling about figure skating

A couple years ago someone said to me that if something is a question of systematic training (even possibly hard) it is fairly likely that Japanese people will go for it and among them there will be the one who will eventually achieve the goal. Since then I haven't been thinking too much about what kind of origins this theory might have and why it was presented to me in a first place. Actually I don't know any Japanese people in person to somehow verify this theory but observing Mao Asada's career I have started truly to believe in it.

For those who haven't heard about Mao Asada, she is a Japanese figure skater (an incredibly accomplished one, considering her age), the reigning World Champion, who holds a Guinness World Record for "the most triple axels performed in a competition". Currently she is the only female skater who performs a triple axel jump (the most difficult triple jump, which requires three and a half rotations in the air) on a regular basis.

However this season it appears that she is somewhere halfway to what she's heading for. She decided to completely change the technique of her jumps in order to carry them out in an error-free way and thanks to that getting full credit for executing every single one of them.  Changing the technique of jumps, as a mature figure skater, is like learning how to skate from scratch basically. And it really looked like that at the beginning of this season. Her two appearances in Grand Prix Series - I was eyewitness of one of them in Paris in November - were tiresome to watch. She kept falling with almost the same consistency as she had previously nailed the jumps. In consequence she was being ranked far below her usual placement. It's hard to imagine how difficult it was (or at least should have been) for her. Nevertheless she acted all the time like someone fixing on a certain point in the future (probably the next Olympics) with a great belief that what's happening now is what's needed to reach the spot. What is also very important in her case is that she never plays safely and certainly she never plays conservatively either in the sense she does not calculate always trying to deliver her best performance.

Now we are just after the Japan Nationals - the competition which has (at least when it comes to the ladies) probably the highest technical level among all figure skating competitions throughout the year (including the World Championships) giving each year lately up to five names of competitors who can be easily medaled at any international event. But the rules are fair and harsh at the same time because each country is allowed to send up to three skaters to that kind of event, which means that there is no room for all Japanese talents.

Under the circumstances Mao Asada was being considered as the one to stay at home this year whereas in spite of all expectations she executed two solid performances good enough to get one of three spots for Worlds. And this is definitely not the end of the story because she is definitely still on her self-improvement track. What a great mixture of determination and motivation mixed in a "golden proportions" (hopefully;-) I wonder if the Japanese diet has something to do with it;-)

I'm attaching the video with her long programme from the last Worlds that somehow shows the power of the mixture I've mentioned in the article. The performance has a really great and suitable music as the background but she would be well advised to change her costume designer as well:-P

What will the New Year bring for us?

A story which has the "Swan Lake" ballet as a background sounds so over the top that I'm so looking forward to seeing it.

Though Natalie Portman playing professional ballet dancer without any support from a professional ballet dancer sounds a bit scary - with all due respect to Natalie Portman who has the pure beauty of a prima ballerina she just can't convincingly replace professionally trained dancer no matter how hard she (or the director) would try (especially when it comes to such an intricate and sophisticated role as Odette/Odile from Swan Lake) - I'm still quite curious what kind of emotions this movie will be able to deliver.

As befits an over the top movie its promotion is over the top as well (probably at least twice as much as the movie itself). Nevertheless I can't wait.

Christmas stuff's just arrived

There's no better place to show off

Back to the roots

I saw Tilda Swinton’s latest movie with quite some time ago, at least considering how many movies I've seen since (including some really nice and remarkable ones). That's why my emotions about it are probably not there at the moment – and this creates certain pros and cons for writing about it now. Being aware of that fact I don't want to write strictly about the movie (there was so much noise about it - see here and here for some of the different views).

I just want to write something about a tendency, for want of a better word, in cinema which became clearer for me right after watching this film. I happened to see the film in one of Warsaw’s wanna-be upper class cinemas - places visited usually by people with certain expectations of what they come to see which means (bluntly speaking without going into detalis) cinemas not for “common people”. I'm underlining this fact so eagerly not to present myself as a snobbish person (for once!) but because the fact is relevant. Because this totally uncommon audience was totally unable to cope with this film reacting to the most serious scenes with nervous giggles. Since then I have kept asking myself about the reasons. And somehow I think that I have finally come up with a possible explanation.

It is fairly easy to observe that for the last few years people simply got used to the kind of cinema which constantly tries to pull their leg. It is somehow very trendy to talk ironically about touching or moving things - implying that you feel silly if they have touched or moved you. I don't have problems with that - very often such irony can give incredibly interesting results. However its overwhelming dominance means that some people can no longer appreciate such films like "I Am Love", where everything is serious because it is meant to be serious, and it's not going to stop being serious through some witty trick.

Meanwhile people are seriously determined to show specific self-defence (strongly built up through these last few years) and they try to start laughing just in case, somehow in advance, to prevent themselves from being silly - because when it appears that their emotions were not adequate and because of that even tacky, it will be too late.

And this is really sad since the movie is lushly beautiful – with great photography and music, as well as a great performance by Tilda (wearing Fendi and Jil Sander by Raf Simons) - indeed a spectacle which touches and moves (as far as I remember) and there is really nothing wrong with that.

"I Am Love" is a movie that goes back to the roots of cinema, when it comes to the philosophy of making a film with a truly intricate story.

Here you can watch adorable Tilda talking not only about the movie and here you can have a closer look at one of the frocks she is wearing in the movie. Pure simplicity created by refined details and this colour.

And I want to go to Milan again ;-)

P.S. Great thanks to Ruben for editorial work on this article.

"Pasolini is me"

W końcu widziałem T.E.O.R.E.M.A.T Grzegorza Jarzyny, a zaraz potem obejrzałem Teorema Pasoliniego - film, na podstawie którego spektakl został zrealizowany. Film w oryginalnej, włoskiej wersji językowej z hiszpańskimi napisami dostępny jest tutaj - nawet jeśli nie zna się żadnego z tych języków, warto obejrzeć - tekstu jest niewiele, a najważniejsze sceny rozgrywają się między słowami - ja tak zrobiłem. Zarówno film jak i spektakl uważam za rzeczy absolutnie zjawiskowe w zakresie formy i zastosowanych montażowo-scenograficznych rozwiązań. Plus genialna muzyka. Dodatkowo paralela obydwu tych obrazów pokazuje jak bardzo teatralny jest film Pasoliniego i jednocześnie jak bardzo filmowy jest spektakl Jarzyny. Jeśli chodzi o samą fabułę, to oczywiście odczytanie wszystkich znaczeń nie jest możliwe bez dobrej znajomości sporych rozmiarów dorobku Pasoliniego a także jego biografii, która w tym dorobku odgrywa niemałą rolę. Główna myśl jest jednak bardzo czytelna i przez wspomniany sposób przedstawienia niezwykle poruszająca. Szczerze polecam.

ekh;-)

Generally I think that pointy-toed shoes are hideous and impractical - and for the record I have nothing against impractical shoes of course but they must have something to cover their lack of practicality - if they are hideous there is no point in standing up for them. As always there are a few exceptions - well, only one this time because it is truly hopeless matter. I mean these gorgeous Balenciaga stilettos which come from Fall 2008.





Actually to be honest I really don't know why I'm so powerfully affected since they seem to have all annoying features which are characteristic for pointy footwear. But probably the difference is made by the construction which uses remarkable colour block effect and exposing only the best parts of the shoes (it's huge difference I can tell). Also a little platform underneath causes that the point is not so pointed and of course the heels have extremely beautiful shapes considering the fact that they are still only stiletto heels. Apart from that I think these shoes are not so easy to wear and require quite special treatment and kinda respect, but they definitely deserve for it.

Picuture in the midlle comes from Harper's Bazaar website, rest come from Jak & Jil Blog

mixing patterns - chapter 2

Power of pattern clothing is rather obvious these days. There is no other way to build convincingly strong look with little effort. And when you start playing with mixing patterns it's always about being as bold as brass even if you usually do not act like someone essentially brave. Probably that's why I like it so much and admire people who use that strategy in their fashion statements.

As it turns out, dealing with interesting patterns could also be one of cleverest ways to break into the industry. This is definitely the case of Holly Fulton - Scottish from origin, up-and-coming designer who produces really specific and intricate prints taking her inspirations mainly from Art Deco style and putting them into very up-to-date urban look which is finished with exquisite jewellery (you can read here about what she is telling about her craftsmanship). With some pretty good reviews she is on her way to establish competitive label. Let's all keep our fingers crossed - what we can see now looks very promising.






Speaking of mixing patterns, the performance delivered by Louise Gray - Holly Fulton's compatriot, sharing her hopes of becoming significant figure in the industry - seems to be comparably accomplished and quite cheerful at the same time. Thoughts that she takes her cue from Madame Westwood come easily to our minds and that can be some sort of compliment for sure. However the way she is struggling with crazy fabrics deserves at least few words of admiration considering her individuality. Anyway fun is the thing she is mainly aiming at and it's fun indeed what leaves us with the certainty she will succeed eventually.







All pictures come from style.com
As a background for this post I used some really nice mixes coming from my younger brother's favourite game these days - cheers Krzysiek;-)

jump

The idea of jumpsuit is becoming more and more appealing for me nowadays, especially in men's edition since in women's department jumpsuit is already one of those must-have items.
Being part of basic clothing and at the same time being responsible for creating total look, jumpsuit generates plenty of possibilities in men's wardrobe. And it's quite practical and comfy for sure. What else do you need? Maybe a little more in variety of colours section. But that's all what I'm asking for;-)





In two photos from the top there is quite nice jumpsuit I'm dilly-dallying to buy, the last one comes from Stil in Berlin blog.

woman like a man = man like a woman?

O ile kobiety mają już od jakiegoś czasu swobodny dostęp do męskiej szafy (status quo jest tu na tyle stabilny, że status quo ante wydaje się prehistorią, choć to przecież kwestia zaledwie ubiegłego wieku, kiedy kobiety zaczęły masowo zakładać spodnie), o tyle mężczyźni wciąż traktują szafy kobiet jak całkowicie autonomiczne terytoria. Terytoria, których podbijać nie chcą, bo… i tu pojawia się długa lista społeczno-kulturowych uwarunkowań. Opierając się na nich (często nieświadomie), "prawdziwi" mężczyźni gotowi są bronić swej "prawdziwej" męskości (rozumianej czysto stereotypowo) z podziwu godną, a jednocześnie nieco żałosną w swej bezzasadności zaciekłością.
Tymczasem współczesna moda (głucha całkowicie na roszczenia „prawdziwych” mężczyzn) już od pewnego czasu dowolnie miesza zawartość obydwu szaf. Po stronie mody damskiej nie ma w tym oczywiście absolutnie nic kontrowersyjnego. Wręcz przeciwnie. Nawet najbardziej zagorzali zwolennicy rozróżnienia na damskie i męskie akceptują zapożyczenia z męskiej szafy. Sama Stella McCartney od zawsze powtarza, że kobieta w niczym nie wygląda tak dobrze jak w koszuli swojego chłopaka. I coś w tym jest. Wiele rzeczy kobiety zaadaptowały na swoje potrzeby na tyle skutecznie, że mówienie o ich pochodzeniu z męskiej szafy zaczyna nie mieć sensu. To kazus między innymi spodni właśnie. Po stronie mody męskiej natomiast sprawa wygląda zgoła inaczej. Technicznie niby wszystko działa podobnie - proces zapożyczania trwa (choć wielu mężczyzn zwyczajnie wypiera ten fakt), ale przyjmowany jest z wrogością, zyskując często piętno kontrowersyjności. Proces jest tym samym hamowany.

Jeżeli przyjmiemy, że w przypadku kobiet szturm na męska szafę zaczął się od założenia spodni, to nie trudno wykoncypować, co mogłoby zapoczątkować analogiczny szturm mężczyzn na szafę damską. Niestety żadna analogia tu nie funkcjonuje - głównie z dwóch powodów. Po pierwsze mężczyźni już kiedyś nosili spódnice masowo, a po drugie ubiegłowieczna rewolucja, w wyniku której panie zaczęły nosić spodnie, wpisywała się w silny ruch emancypacyjny. Założenie spodni było symbolicznym zrównaniem praw kobiet i mężczyzn. Moda w tym przypadku odpowiedziała jedynie na pewną wyraźnie wyartykułowaną przez kobiety potrzebę a dalej było już z górki. Ze spódnicami dla panów sprawa jest trochę bardziej skomplikowana, bo jak na razie nie ma na to społecznej zgody. Klimat jest skrajnie niesprzyjający i wydaje się, że zmiany nie nastąpią szybko. Współczesny facet drży na myśl o tym, że ktoś mógłby uznać go za zbyt mało męskiego w jakimkolwiek aspekcie jego życia - strój jest tu czubkiem góry lodowej. Z drugiej strony feminizacja męskiego stroju jest procesem, który pomimo wspomnianego hamowania jednak postępuje. Wiele konstrukcyjnych rozwiązań wykorzystywanych w projektowaniu na potrzeby pań znajduje zastosowanie w projektach dla panów - również tych z masowej produkcji. Mam tu na myśli wszelkiego rodzaju zabawy z talią, z długościami, łączenie materiałów a także mieszanie różnych konwencji. Zatem być może rewolucja na miarę tej z ubiegłego wieku trwa na naszych oczach, tylko jakościowo jest nieco inna (bo inne są okoliczności) i w związku z tym zamiast rozpocząć się od założenia spódnic przez mężczyzn, roztropnie pozostawia to na swój finał.

Kreatorzy mody od zawsze dzielili się na dwie kategorie - linię podziału wyznacza stosunek do ustalonych w modzie konwencji. Po jednej stronie stoją Ci, którzy respektując te konwencje i tym samym podporządkowując się ograniczeniom jakie one niosą, stają na rzęsach, żeby w ramach tych konwencji stworzyć coś ciekawego. Po stronie przeciwnej stoją Ci, dla których celem nadrzędnym (często wręcz jedynym sensem działalności) jest kontestacja zastanych konwencji i w efekcie próba przezwyciężania towarzyszących im ograniczeń. Choć pierwsza kategoria posiada bardzo silną reprezentację (i to dobrze, bo moda potrzebuje tego typu kreatorów), to jednak za sprawą tej drugiej, zdecydowanie mniej licznej kategorii przemysł się rozwija, udowadniając jednocześnie, że jego rola nie musi ograniczać się jedynie do odpowiedzi na pytanie czy "fioletowe buty można założyć do zielonej sukienki".

Konwencja polegająca na tym, że spodnie są dla panów a spódnice dla pań może posłużyć jako bardzo dobre kryterium różnicujące współczesnych projektantów na tych z pierwszej i tych z drugiej kategorii. Różnicować należy jednak z rozwagą. Oto dwa przykłady.

We wrześniu 2008 roku podczas pokazu jednej ze swoich wiosenno-letnich kolekcji po raz pierwszy w spódnicy pokazał się sam Marc Jacobs (co więcej od tego czasu robi to z podziwu godną regularnością i konsekwencją). Doniosłość tego wydarzenia w kontekście przełamywania wspomnianej konwencji dość łatwo jednak zdeprecjonować, jeśli przyjrzymy się mu nieco bliżej.
Spódnica, którą zakłada Jacobs jest silnie wzorowana na szkockim kilcie (czyli spódnicy relatywnie najbardziej męskiej spośród wszystkich spódnic), ponadto zazwyczaj w super bezpiecznym czarnym kolorze (choć zdarzyła się też taka, która była pokryta szkocką kratką [sic!]). Taką spódnicę Jacobs łączy z ultraklasyczną, gładką koszulą i sandałami-gladiatorkami. W efekcie dostajemy bardzo klasyczny zestaw, który należy ocenić (oderwawszy się na chwile od kulturowych uwarunkowań stygmatyzujących faceta w spódnicy) jako bardzo racjonalną, stonowaną i w gruncie rzeczy mało odkrywczą propozycję. Marc Jacobs czuje, że zakładając spódnicę jedzie po tzw. bandzie i dlatego robi to z dużym wyczuciem i ostrożnością - jakkolwiek sama spódnica musi zostać tu uznana za wybór kontrowersyjny, to już cały zestaw kontrowersyjny nie jest w ogóle. Ten przykład pokazuje, że nawet ktoś taki jak Marc Jacobs uznaje siłę konwencji. Żeby postawić w tym miejscu kropkę nad i, wystarczy dodać, że Jacobs nie projektuje spódnic dla panów (sam zakłada spódnice m.in. z kolekcji Comme des Garçons), a nawet więcej - na pytanie czy zamierza, odpowiada zdecydowanie, że NIE, co w ustach mainstreamowego projektanta brzmi dość wymownie. Daje tym samym jasno do zrozumienia, że projektantowi wolno jednak więcej niż reszcie gawiedzi.

I rzeczywiście, pomimo tego, że spódnice od pewnego czasu pojawiają się na męskich wybiegach nie tylko za sprawą Marca Jacobsa (Jean-Paul Gaultier, Yohji Yamamoto, Comme des Garcons, Rick Owens, John Galliano, Yves Saint Laurent czy Alexander McQueen, jeśli ograniczymy się do tych najbardziej znanych marek), to upłynąć musi jeszcze trochę czasu zanim gawiedź się do nich przekona i zacznie traktować jak poważną propozycję. Tak jak wspominałem będzie to prawdopodobnie ostatni akt lub nawet epilog rewolucji. W oczekiwaniu warto się przyjrzeć aktom wcześniejszym, które rozgrywają się na naszych oczach. A tu ogrom pracy u podstaw wykonuje Prada - mistrzyni w przełamywaniu genderowych stereotypów (szczególnie tych dotyczących panów), niestrudzenie, wciąż od nowa podejmująca wysiłek stworzenia spójnej logicznie i estetycznie koncepcji. Konwencja jest dla niej niewiarygodnie plastycznym materiałem do eksperymentów, z których jednak każdy posiada profesjonalnie napisany konspekt. Przez to facet, który ubiera się u Prady jest w pełni świadomy gry, jaka ma tu miejsce. Żeby przypomnieć tylko kilka ostatnich sezonów, mieliśmy już do czynienia z luźnymi t-shirtami o długości pozwalającej zakwalifikować je do kategorii sukienek przed kolano noszonych w taki sposób, aby to skojarzenie było natychmiastowe. W tym samym sezonie - ultrakobiecy kształt dekoltu swetrów, podkreślający rozpiętość ramion i eksponujący szyję. W kolejnym ciekawie skonstruowany gorset lub nawet dwuczęściowy kostium zakładany na bardzo klasyczne części garderoby, fetyszyzujący określone partie męskiego ciała. Wreszcie zabawy wokół męskiej talii - tutaj Prada pozwala sobie chyba na najwięcej. W najnowszej kolekcji na przykład na taliowane w bardzo kobiecy sposób swetry o zredukowanej długości, dające tym silniejszy efekt warstwowości. Wszystko to jak zawsze podane bez silenia się na sztuczną kontrowersyjność. Kontestacja konwencji poprzez bardzo czytelne i przemyślane chwyty, owocująca rozwiązaniami błyskotliwymi a często wręcz genialnymi. I to chyba najwłaściwsza droga, jaką współcześnie mogą podążać projektanci.

Moda, która nadal próbuje przestrzegać rygorów konwencji, na naszych oczach zjada swój własny ogon. Prawda jest bowiem taka, że jeżeli moda wyznacza sobie jakieś granice, to tylko w tym celu, żeby w końcu je przekroczyć. Granica płci przekroczona została już nie jeden raz, ale jeszcze nigdy na tyle pewnym krokiem, by móc uznać ją za otwartą. Wciąż nie są sprecyzowane przepisy graniczne, przez co w dużej mierze aktem przekraczania rządzi przypadek. Konieczne są pewne regulacje.
Konwencja klasycznie męskiego stroju jest tymczasem na wyczerpaniu - właściwie nie można w jej zakresie wymyślić już nic nowego Naturalną drogą dla mody męskiej wydaje się zatem ta zmierzająca w kierunku damskiej szafy, bo tam najłatwiej o nowe pomysły. Na razie trzeba podążać tą drogą na tyle ostrożnie, aby "prawdziwy" mężczyzna nie miał szansy zorientować się, co jest grane, albo przynajmniej mógł spokojnie udawać, że się nie orientuje. Z czasem (miejmy nadzieję) "prawdziwy" mężczyzna stanie się prawdziwym mężczyzną i jak na takiego przystało zaakceptuje swoją nową szafę bez marudzenia. Tak naprawdę to nie będzie miał wyjścia.

Zdjęcia pochodzą z dwóch blogów: Still in Berlin i A shade view of fashion, które przy tej okazji szczerze polecam.